خوش برگشتید.
در این ویدئو می‌خواهم پارامترهای اختیاری را به شما نشان دهم.
پارامترهای اختیاری واقعاً جذاب هستند.
منظورم این است که اگر بخواهید مطمئن شوید یک پارامتر هنگام استفاده از آرگومان اختیاری است،
یعنی نیازی به وارد کردن آن نیست، می‌توانید به روش زیر عمل کنید.
فرض کنیم وقتی جزئیات را در این متد تنظیم می‌کنیم، می‌توانیم بگوییم به طور پیش‌فرض شماره تماس
خواهد بود.Na فقط
یعنی چیزی مثل "در دسترس نیست".
set detailsپس وقتی حالا از متد استفاده می‌کنیم، می‌توانیم به سادگی آن را استفاده نکنیم.
مثلاً شماره تماس را وارد نکنیم.
اجازه دهید به شما نشان دهم چگونه این کار انجام می‌شود.
پس اجازه دهید این کلاس را ذخیره کنم.
برویم سراغ برنامه‌ام و یک مشتری جدید ایجاد کنیم.
customer، customer new customer پس ، من همین مشتری پیش‌فرض را استفاده می‌کنم.
پس من فقط می‌گویم customer.dot.set details.
Dennisو اینجا می‌توانم فقط بگویم، برای مثال، نام خواهد بود.
Main Street oneآدرس خواهد بود.
و همین، تمام.
پس حالا می‌بینید حتی نیازی نبود شماره تماس را وارد کنم.
می‌بینید که داخل براکت‌های مربعی است، که فقط به این معنی است که یک مقدار پیش‌فرض برای آن در
تعریف متد اختصاص داده شده است.
پس اینجا جایی است که ما متد خود را تعریف می‌کنیم.
و در اینجا گفته‌ایم که شماره تماس به طور پیش‌فرض خواهد بودNa
پس اینجا ما از پارامتر پیش‌فرض شماره تماس استفاده می‌کنیم، باشه؟
پس اینگونه می‌توانید از پارامترهای پیش‌فرض استفاده کنید.
حالا نکته این است که می‌توانید پارامترهای پیش‌فرض را در سازنده‌ها هم استفاده کنید (constructors)
ما این یک سازنده را داریم که فقط نام را داشت، درست است؟
پس می‌توانیم بگوییم که به طور پیش‌فرض فرض کنیم، چه چیزی؟ آدرس.
درسته.
پس رشته آدرس (string address) به طور پیش‌فرض "Na" یا "در دسترس نیست" خواهد بود.
درسته.
و شماره تماس هم به طور پیش‌فرض "در دسترس نیست" خواهد بود.
مثل این. حالا اینجا یک خطا دریافت می‌کنیم.
این به این دلیل است که ما از قبل یک سازنده سفارشی (custom constructor) داریم که هر سه پارامتر را استفاده کرده است.
پس باید مراقب باشید.
حالا واضح است که می‌توانیم بگوییم باشه، در این صورت دیگر به این یکی نیازی نداریم.
پس اجازه دهید آن کد را اینجا جایگذاری کنم.
و بیایید بگوییم که این کل سازنده سفارشی دیگر لازم نخواهد بود، چون حالا
یک سازنده بهتر داریم که در آن از نام استفاده می‌کنیم.
اما سپس می‌گوییم که به طور پیش‌فرض آدرس برابر با Na و شماره تماس نیز برابر با Na است.
حالا وقتی یک مشتری جدید ایجاد می‌کنیم.
بیایید یک مشتری بسازیم.
می‌نامیم.customer oneاین یکی را
حالا می‌توانیم نامی وارد کنیم.
خواهد بود.Frankاین نام
customer one.dot و می‌گوییم .
و شماره تماس را مشخص می‌کنیم.
را بگیریم.Frankبیایید شماره تماس
custom write line خوب، من یک دستور اینجا استفاده می‌کنم.
شماره تماس Frank یا customer one هر چه Frank باشد:
و سپس به آن customer one.dot contact number اضافه می‌کنیم.
حالا اگر این را اجرا کنیم، می‌بینیم که شماره تماس Frank برابر با Na است.
این حتی اگر ما آن را به صورت دستی تنظیم نکرده باشیم.
اما کد این کار را برای ما انجام می‌دهد.
این به این دلیل است که ما آن را اینجا به عنوان Na تعریف کرده‌ایم.
Naدر این مثال شماره تماس برابر با تنظیم شده است.
پس این یک پارامتر پیش‌فرض یا اختیاری برای شماره تماس و همچنین آدرس است، درست است؟
خوب.
حالا که دیدید پارامترهای پیش‌فرض یا اختیاری چگونه کار می‌کنند، بیایید ببینیم چگونه می‌توانیم از پارامترهای نام‌گذاری شده استفاده کنیم.
آن‌ها هم واقعاً جالب هستند.
پس در ویدیو بعدی می‌بینمتان.