خوش آمدید دوباره.
در این ویدیو می‌خواستم کلمه کلیدی ویژگی‌های خودکار پیاده‌سازی‌شده (auto implemented properties) را به شما نشان بدهم.
prop چون موضوع این است که کاری که ما اینجا با کلیدواژه انجام دادیم،
برای مثال، این یک ویژگی خودکار پیاده‌سازی‌شده است، درست است.
یعنی به طور خودکار پیاده‌سازی شده.
اما چیزی که من واقعاً می‌خواهم به آن نگاه کنم ویژگی‌های هستند.(read only)فقط‌خواندنی
پس چطور می‌توانم یک ویژگی بسازم که مثلاً آی‌دی را به بیرون نمایش دهد اما
فقط‌خواندنی باشد؟
set خب، این کار با این است که بگوییم وجود ندارد.
همین.
پس ناگهان این یک ویژگی فقط‌خواندنی می‌شود.
دارد.getter به همین سادگی است چون فقط
اگر بخواهید چیزی را بگیرید، یعنی آن را می‌خوانید.
پس حالا فقط می‌توانید آن را بخوانید چون نمی‌توانید مقدار بدهید، اینجا پیاده‌سازی نشده است.setterچون
خب، چه زمانی از این ویژگی فقط‌خواندنی استفاده می‌کنید؟
واقعیت این است که شما زمانی استفاده می‌کنید
که بخواهید مطمئن شوید چیزی مثل آی‌دی قابل تغییر نیست، اما می‌توان آن را خواند.
حالا مشکل اینجاست که هنوز پیاده‌سازی نکرده‌ایم که واقعاً این آی‌دی را برگردانیم، پس باید
آن را تغییر دهیم.
می‌دانید چطور باید انجام داد؟
خب امیدوارم ویدیو را متوقف کرده باشید و امتحان کرده باشید.
در اصل باید اینطور انجام دهیم که id را برگردانیم.
حالا ما این getter را پیاده‌سازی کرده‌ایم که هر زمان از کلاس دیگری به ویژگی ID دسترسی داشته باشیم، این آی‌دی را برمی‌گرداند.
خب چرا این مهم است؟
این مهم است چون در مورد آی‌دی‌ها، شما نیاز دارید روشی داشته باشید برای شناسایی یک شی‌ء با چیزی، و
در این مورد با آی‌دی، چون این شناسه یکتایی است که استفاده می‌کنیم.
خب.
و به این طریق می‌توانیم در فایل برنامه خود، چیزی را با آی‌دی‌اش شناسایی کنیم.
و حالا واقعاً می‌توانیم به customer.id دسترسی پیدا کنیم.
خب.
حالا می‌بینید که می‌توانیم تلاش کنیم مقداری به آن نسبت دهیم، اما کار نمی‌کند چون ID یک ویژگی فقط‌خواندنی است
و نمی‌توان مقداری به آن داد.
این فقط‌خواندنی است، اما حالا می‌توانیم آی‌دی را بگیریم.
برای مثال با استفاده از Console.WriteLine بنویسیم «آی‌دی مشتری ۳ برابر است با» و سپس customer3.id را اضافه کنیم.
پس حالا واقعاً از بیرون به آی‌دی دسترسی داریم چون آن را با ویژگی public خودمان نمایش داده‌ایم.
خب.
پس مشتری ۳ آی‌دی ۲ دارد، مشتری ۱ آی‌دی ۰ دارد و همینطور ادامه دارد.
این به خاطر چیزی است که متغیر استاتیک ما یا همان فیلد استاتیک مدیریت می‌کند.